شما در دوره هایی از کودکی و نوجوانی حالت تنهایی رو تجربه کرده اید (که یکی از دلایلش می تونسته کم رویی باشد) و چون وقت تون با همراهی دیگران (چه دوستان یا اعضای خونواده) طی نشده با خودتون مشغول گشته اید.
به هر حال برای درمان ، شما باید دو راهکار رو همزمان شروع بکنید.یکی همراهی با دیگران به هر شکلی که می توانید هست ، یعنی فرصت تنهایی و با خود بودن رو کمتر بکنید و دیگری راهبرد درمانی برای قطع (عادت) خیالپردازی هست.
برای این کار هم میتونید مهارت (توقف فکر ) رو برای مدتی انجام بدید به این صورت که وقتی احساس کردید رشته افکارتون دنبال یه موضوعی خاص جریان پیدا می کنه، با یک تغییر وضعیت سریع مثل کوبیدن دست روی میز یا تکان دادن سریع بدن و تغییر وضعیت بدن مثل بلند شدن سریع و غیره ، از موضوع جاری (تمرکز زدایی) بکنید.