سلام.پسرم یک ماه دیگه چهارسالش تموم میشه.بنا به نظر دکتر خداپرست طیف اتیسم هست.دارو براش تجویز شده اما تابه حال ندادیم.چون از سه سالگی تقریبا سه کلمه ای دست وپا شکسته حرف میزنه.از سه سالو نیم تا حالا کلاس های گفتار و کاردرمانی و روانشناسی رو میگذرونه.پیشرفت خوبی داشته.همه چی رو خوب حفظ میکنه.ولی کلامش فعلا در حد حفظیات از روزمره اش هست.حروف اضافه رو فعلا درحد توی و ... بکار میبره با کمک گفتاردرمانش.ولی اگر مثلا ازش بپرسی که خونت کجاست یا مثلا بعضی سوال های ساده که بچه های عادی راحت جواب میدن،نمیتونه جواب بده یا شاید هم الان درکشو نداره.اینجوری بگم که کلام روانی نداره که درمورد خودش یا احساساتش بتونه با من حرف بزنه ولی در حد روزمره اش میتونه اوقاتشو با دیگران با این کلام محدود سپری کنه.فقط هرروز با گذر زمان چیزهای جدیدتر یاد میگیره و بکار میبره.درکل بچه آرومی هست.با داداش بزرگترش تو خونه بازی هم میکنه.عاشق بازی با بچه های دیگه هم هست و رفتن به پارک.ولی چون نمیتونه درست حرف بزنه،بچه های دیگه یه کم سردرگم میشن و رهاش میکنن.خیلی احساساتی و زودرنج.با کوچکترین حالت چهره که عوض بشه بهم میریزه.تازگی با داداشش دعوا و کتک کاری داره.چون میخاد حرف حرف خودش باشه.ولی اگر در مقابلش جدی باشیم مقاومت کمی داره.بیشتر عصبی میشه.شب خواب خوبی داره.تقریبا همه چی میخوره به غیر از بعضی میوه ها.خیلی دوست داره نوازش بشه و محبت ببینه.مثل یه بره سربه راه میشه.تازگی دندوناشو تو بیداری محکم روی هم میکشه.وقتی بهش میگم نکن داد میکشه.از لحاظ مهارت های یه بچه چهارساله چیزی از بچه های هم سن خودش کم نداره.فقط این کلام محدودش و اینکه ازش سوال جدید بپرسی نمیتونه جواب بده،دندون قروچه اش،اینکه تازگی عصبی تر شده،خیلی نگرانم از آینده نامعلومش،لطفا راهنمایی کنید.با دارو خوردنش مخالفم.چون تا الان همیشه خودم با آرامشی که داشتم آرومش کردم.